Podczas rekalibracji termicznej płyty tytanowej, dobór odpowiedniej temperatury nagrzewania, czasu przetrzymywania i ciśnienia formowania jest kluczowym czynnikiem zapewniającym efekt korekcji. Wywarcie odpowiedniego nacisku na część jest dobre dla prawidłowego dopasowania formy, ale nadmierny nacisk spowoduje deformację formy lub stołu roboczego. Dlatego temperatura odgrywa decydującą rolę w efekcie korekcji. Aby skutecznie wyeliminować odbicia, korekcję termiczną należy przeprowadzić w odpowiednim zakresie temperatur.
Ogólnie rzecz biorąc, odpowiedni proces korekcji cieplnej płyty tytanowej powinien zapewnić, że części po korekcie spełniają następujące podstawowe wymagania:
1. Części dobrze pasują do formy i wymagają minimalnej ręcznej regulacji. Ich kształt, rozmiar i jakość powierzchni odpowiadają normom kontroli części z płyt tytanowych.
2. Właściwości mechaniczne materiału pozostają zasadniczo stabilne, a główne wskaźniki wydajności w temperaturze pokojowej i temperaturze roboczej spełniają wymagania.
3. Zasadniczo eliminuje się naprężenia szczątkowe wewnątrz części;
4. Średnia zawartość wodoru w materiale po korekcji cieplnej nie przekracza dopuszczalnej wartości 150 ppm
5. Całkowita grubość warstwy tlenkowej i warstwy adsorpcyjnej nie przekracza połowy dopuszczalnego ujemnego odchylenia grubości płyty;
6. Mikrostruktura materiału nie wykazuje znaczących zmian, nie następuje wyraźny wzrost ziaren ani przegrzanie.
7. Zakładając spełnienie powyższych wymagań, zaleca się stosowanie niższej temperatury nagrzewania i krótszego czasu przetrzymywania oraz takie ustawienie ciśnienia, aby elementy pasowały do formy.
Ten test standaryzacyjny przeprowadzono na wyprodukowanej w kraju obrabiarce typu RX-1. Materiałami do badań były płytki tytanowe TA2 i TC1 o grubości odpowiednio 0,5 mm, 0,8 mm i 1,0 mm. Do monitorowania temperatury formy lub obszaru roboczego podczas testu zastosowano termopary. Dokładność kontroli temperatury mieściła się w granicach ±10 stopni. Czas przetrzymywania kontrolowany był za pomocą przekaźnika czasowego, rozpoczynający się od momentu umieszczenia badanego przedmiotu w formie, zamknięcia go lub wejścia do komory roboczej, a kończący się w momencie jego wyjęcia. Dokładność formowania jest podstawowym wskaźnikiem pomiaru jakości tłoczenia części i ważną podstawą oceny, czy parametry temperatury i czasu są rozsądne. Metodą określania dokładności formowania jest: pomiar stopnia przyczepności pomiędzy częścią a formą po jej ochłodzeniu do temperatury pokojowej, to znaczy resztkowej wartości sprężystości. Biorąc za przykład części zginane z szerokimi płytami w kształcie łuku, części te są dość powszechne w komponentach lotniczych i mają cechy małej krzywizny i wysokich wymagań dotyczących kształtu. Ich względny promień zgięcia jest stosunkowo duży (np. względny promień zgięcia r/t przed korektą ≈ 200). Jeśli moduł sprężystości E=10500 kgf/mm² i granica plastyczności 0,2 (TA2 wynosi 40,5 kgf/mm², TC1 wynosi 60,5 kgf/mm²) w połączeniu z wynikami badań, można wstępnie określić zakres parametrów procesu korekcji termicznej płytek tytanowych, zapewniając jednocześnie dokładność formowania.
Podsumowując, prawidłowe ustawienie parametrów temperatury i czasu oraz ścisłe kontrolowanie procesu korekcji cieplnej są kluczem do zapewnienia jakości formowania części z blachy tytanowej.